Deze stichting

Waarom een stichting voor Zuid-Sinaï?

“Banen voor bedoeïenen? Hoe kan ik dáár nou voor zorgen? Wat kunnen bedoeïenen nou?” bitste de Egyptische gouverneur van Zuid-Sinaï, toen hem tijdens een publieke bijeenkomst in 2012 gevraagd werd of hij wat kon doen aan de hardnekkige werkloosheid onder Sinaï’s inheemse bevolking.
Het is een anekdote die duidelijk illustreert hoe uitzichtloos de situatie is voor de voormalige woestijnnomaden: het zijn een heel scala aan vooroordelen die de marginalisering van hen in stand houdt, en daarmee ondermeer een armoede die groeit en groeit. Niet alleen staan bedoeïenen onder Egyptenaren nog altijd te boek als primitief, onopgeleid en lui, maar ook als ‘vrienden van Israël’, drugssmokkelaars en – meer recent – terroristen.

logo_hvzs

En deze armoede groeit alleen maar sinds Egypte’s zogeheten ‘revolutie’. Gedurende Mubarak’s 30-jarige bewind kon het toerisme bedoeïenen nog aan wat inkomen helpen, zoals berggids of matrasjesverhuurder op de Mozesberg, begeleider van woestijnsafari’s, verzorgen van ritjes op een kameel of verkoper van zelfgeknoopte armbandjes. Stuk voor stuk onzeker werk met een variabel inkomen.

Sinds januari 2011 blijven toeristen echter massaal weg van de Sinaï vanwege negatieve reisadviezen en geannuleerde vluchten. Aangezien de gehele economie van de regio afhankelijk is van toerisme, worden de mogelijkheden om aan inkomsten te komen voor de bevolking van Zuid-Sinaï schaarser en schaarser. Dit betekent dat het voor velen vandaag de dag moeilijk is om aan primaire biologische behoeften te komen. Door onder meer ontoereikend onderwijs en ronduit slechte medische voorzieningen blijft deze bevolkingsgroep bovendien in een vicieuze cirkel.

Een bedoeïenenvrouw die probeerde haar spullen te verkopen aan toeristen.

Een bedoeïenenvrouw die probeerde haar spullen te verkopen aan toeristen.

 

Ook natuur en milieu lijden. De kamelen die bedoeïenen voorheen aan wat inkomsten konden helpen, zijn verworden tot kostenpost. Velen zijn al naar de slachtbank gebracht. Anderen stikken in het straatafval dat zij noodgedwongen eten. De steden langs de Golf van Aqaba worden bovendien almaar onleefbaarder: nu er amper nog toeristen zijn, wordt van hogerhand nauwelijks moeite gedaan de boel schoon te houden.

Wanneer een overheid het laat afweten, is hulp uit andere hoek vereist. En urgent. Stichting Hart voor Zuid-Sinaï heeft daarom als doel de inheemse bevolking aan hun basisbehoeften te helpen, en vooral mét hen manieren te verzinnen om de vicieuze cirkel te doorbreken en levens te veraangenamen.

RSS
Follow by Email
Facebook